Ένα γράμμα στον εαυτό μου

Αγαπητή Μαρία,

σου γράφω για να σου πω πως προσπαθώ να σε αγαπήσω και ότι γενικά σε έχω αγαπήσει λίγο περισσότερο τον τελευταίο καιρό.

Θέλω να σου πω τόσα πολλά. Είσαι καλό παιδί μα πολύ παρορμητική και θα ήθελα πολλές φορές να σκέφτεσαι πριν πράξεις ή μιλήσεις. Ελπίζω τώρα πια, μετά από τόσα χρόνια, που διαβάζεις αυτό το γράμμα να το έχεις καταφέρει. Σου εύχομαι να έχεις κάνει οικογένεια και η ζωή σου να είναι όπως ακριβώς έλεγες πως ήθελες να είναι. Δηλαδή με γνώμονα τα δικά σου θέλω και όχι τα κοινωνικά πρέπει. Εύχομαι να έχεις μάθει να κλαις και να σέρνεσαι στο πάτωμα όταν το έχεις ανάγκη, να επιτρέπεις δηλαδή και καμιά φορά στον εαυτό σου να μην είναι καλά. Ξέρω σίγουρα ότι είσαι δυναμικό κορίτσι και ό,τι και αν σου έχει τύχει το έχεις φέρει τούμπα και το έραψες στα δικά σου μέτρα και σταθμά. Ελπίζω όμως να έγινες λίγο πιο τολμηρή και ο φόβος να έχει σβήσει πια από το λεξιλόγιο σου. Θέλω να πιστεύω πως περιτριγυρίζεσαι από ανθρώπους που σε αγαπούν αλλά και αγαπάς και εσύ πολύ. Δεν ξέρω αν έχεις υλικά αγαθά ή όχι, αλλά δε θα σταθώ σε αυτό. Σου επιτρέπω, ΜΟΝΟ να έχεις μια ψυχική γαλήνη και σοφία, χτισμένη όλα αυτά τα 10 χρόνια που πέρασαν και πολύ ενέργεια για ζωή. Γιατί μόνο τότε αξίζει ο κόσμος τούτος. Θυμάσαι την μητέρα και τον πατέρα σου; Άνθρωποι αξιοπρεπρεπείς και πολεμιστές που ποτέ δε τα παράτησαν σε καμία μάχη. Εσύ; Ο πατέρας σου, λουλούδι πια, μέσα στην ψυχή σου, μάλλον θα σου μιλάει που και πού όπως και τότε. Εσύ να τον ποτίζεις και να τον φροντίζεις όπως πάντα και  να μην τον ξεχνάς!! Πώς τα πας με τον αδερφό σου; Έσμιξαν οι γέφυρες; Ήρθες πιο κοντά; Μπόρεσες να επικοινωνήσεις ουσιαστικά; Είναι κάτι που το φοβόμουν για σένα, οτι μπορεί και να μην το κατάφερνες ποτέ. Ελπίζω τώρα να έχετε μια άλλη σχέση, βασισμένη σε άλλα θεμέλια, γερά και σταθερά. Με τον Νίκο εύχομαι να έχετε διατηρήσει αυτή την ποιότητα στη σχέση σας και να είστε ακόμα πιο αγαπημένοι, να γελάτε δυνατά μαζί και να περνάτε όμορφα τις μέρες σας, όπως τότε, πριν 10 χρόνια. Απλά, με λίγα πράγματα, οι δυο σας ή με φίλους, και να καταλήγετε πάντα στην ίδια ερώτηση : Ωραία δε περνάμε? 

Φιλιά πολλά 

με αγπάη Μαρία.