Μπαμπά μου, σε αγαπώ!

Η κόρη έχασε τον μπαμπά...έχασε τον πρώτο άντρα που αγάπησε ποτέ στη ζωή της. Τον μονάκριβο πατέρα της... και εκείνη έκλαψε, έκλαψε πολύ και μετά σώπασε.

Έπρεπε να  είναι δυνατή, έπρεπε να πνίγει το δάκρυ μόλις έβγαινε στην επιφάνεια γιατί δεν της άρεσε η λύπη από τους άλλους, αλλά ούτε και να επιβαρύνει τους γύρω της. Έμαθε να επιβιώνει μόνη της πια. Χωρίς τον πατέρα, χωρίς τον μπαμπά της. 

Είναι βαθύς  ο πόνος πια και για όσους λένε οτι ο καιρός γιατρεύει, νομίζει πως κάνουν λάθος. Ο καιρός μονάχα πιο πολλές αναμνήσεις της φέρνει και λύπη, που δεν είναι πια εδώ. Θέλει ακόμα πιο πολύ  να ακούσει τη χαρακτηριστική φωνή του και να μοιραστεί μαζί του, τόοσα πολλά. 

Σε άσχετες στιγμές, σε απρόσμενες καταστάσεις, θα βρεί το τρόπο να τρυπώσει στη μνήμη της και να της πεί, είμαι εδώ και σε βλέπω, Σαγαπώ. 

Εκείνη θα προσπαθήσει για άλλη μια φορά να συγχωρήσει τον εαυτό της που δεν του στάθηκε όπως θα ήθελε, ή όπως του άξιζε, και θα καταπιεί τον κόμπο. 

Μπαμπά μου, σε λατρεύω τόσο πολύ και μου λείπεις!