Κοινωνική καταπίεση

Η σύγκρουση των θέλω και των πρέπει είναι αναμφίβολα το δυσκολότερο θέμα που έχει να αντιμετωπίσει κάθε άνθρωπος, θα έλεγα στη ζωή του. Μεγαλώνουμε από μικρά παιδιά σε ενήλικες άντρες και γυναίκες και μέσα μας έχουμε κλείσει τόσα πολλά!! Ποια όμως αξίζουν να κρατήσουμε και ποια να πετάξουμε; Αυτό είναι το μεγαλύτερο δώρο που μπορούμε να κάνουμε στον εαυτό μας. Είναι δύσκολο, μα όταν το καταφέρεις είναι απελευθερωτικό. Μεγαλώσαμε για παράδειγμα ποτισμένοι όλοι με διάφορες ιδέες, όπως αυτή του γάμου, της μόνιμης δουλειάς, των δύο παιδιών γιατί ένα ίσον κανένα, της θηλυκότητας και της ευγένειας για τα κορίτσια, της αγριάδας και της δύναμης για τα αγόρια. Με λίγα λόγια, μεγαλώσαμε για να ανήκουμε σε μια ομάδα, στην Κοινωνία μας. Και ναι θα συμφωνήσω, είναι τόσο ερεθιστικό να ανήκεις στους πολλούς, είναι τόσο προστατευτικό να μη διαφέρεις από το πλήθος, είναι τόσο εύκολο να είσαι σαν τους άλλους που όλοι μας αυτό αποζητούμε. Και εκεί, έρχεται το Πρέπει με το Θέλω να συγκρουστούν. Στην καλύτερη, καταλήγουμε να κάνουμε λάθος επιλογές, ενώ στη χειρότερη αυτή η σύγκρουση μπορεί να επιφέρει μέχρι και νευρώσεις. 

Το χειρότερο απο όλα όμως είναι οι άνθρωποι που δεν καταλαβαίνουν ότι προχωρούν με τη νόρμα, αλλά πιστεύουν οτι αυτή είναι η επιλογή τους. Διότι είναι τόσο βαθυά ριζωμένα τα πρότυπα μέσα τους που δεν μπορούν καν να το αναγνωρίσουν. 

Θέλουν τόσο πολύ να ανήκουν στην ομάδα, όπου δεν βλέπουν οτι κατα βάθος δεν είναι ευτυχισμένοι σε αυτόν τον γάμο, ή κάνοντας δύο παιδιά, ή δουλεύοντας σε αυτήν την εργασία κλπ κλπ ...

Και τί έγινε λοιπόν αν δεν ανήκω στους πολλούς; Και τί έγινε αν διαφέρω απο την πλειοψηφία; Και τι έγινε αν έχω έναν σύντροφο ζωής και τον βρώ στα 40 μου και όχι στα 30 όπως προστάζει η κοινωνια; Και τι έγινε αν δεν μπορέσω να κάνω δικά μου παιδιά; Και τι έγινε αν δεν είμαι διευθυντικό στέλεχος ως τα 35; Να σας πω εγώ τι έγινε, ΤΙΠΟΤΑ. Απλα ας αφήσουμε τα πρέπει μικρά δίπλα μας να υπάρχουν και ας ποτίσουμε τα θέλω να ανθίσουν σαν λουλούδια της άνοιξης.

Αν εμείς αγαπήσουμε τον εαυτό μας και προχωρήσουμε με τη ροή του ποταμού όλα θα είναι τόσο πιο εύκολα, γιατί αυτός που κολυμπάει κόντρα στη ροή, μια ζωή παλεύει.