Ζούμε ή απλώς υπάρχουμε;

Πολλές φορές καθώς μεγαλώνω, αναρωτιέμαι αν ζώ στο έπακρο τη ζωή μου, η απλά την αφήνω να περάσει. Ένας μεγάλος εφιάλτης, είναι να βρίσκομαι λίγο πριν το θάνατο και να αισθανθώ βαθιά μετανιωμένη για τα πράγματα εκείνα που φοβήθηκα, ανέβαλα και τελικά δεν έκανα.
Δεν είναι λίγα τα μυθιστορήματα που μας δίνουν πολλές απαντήσεις, εκτός από την ίδια τη ζωή.
Και θέλω να σας θέσω ένα ερώτημα; Πότε ξεκίνησε να απολαμβάνει τη ζωή ο Εμπενήζερ Σκρούτζ ή ο Ίβαν Ίλιτς και ο Πιέρ του Τολστόι; 
Θα σαν απαντήσω αμέσως. Ο Σκρούτζ ξεκίνησε να σκέφτεται διαφορετικά όταν ήρθε αντιμέτωπος με τον ίδιο του τον θάνατο. Συγκεκριμένα, το Πνεύμα των Χριστουγέννων τον μετέφερε στο μέλλον και στα επόμενα Χριστούγεννα, όπου ο Σκρούτζ είχε πεθάνει και είδε το όνομα του γραμμένο πάνω στον τάφο του. Από την άλλη ο Πιέρ, περιφέρεται άσκοπα στη ζωή του, χωρίς νόημα και χαρά, μέχρι τη στιγμή που το εκτελεστικό απόσπασμα τους συλλαμβάνει αλλά εκείνος παίρνει χάρη την τελευταία στιγμή. Από τότε και μετά η ζωή του γεμίζει νόημα, βαδίζει με ζήλο και αισιοδοξία προς το μέλλον και μεγαλουργεί. Τέλος ο Ιβάν, ο κακόψυχος γραφειοκράτης, όταν βρίσκεται στο κρεβάτι του πόνου, από καρκίνο του εντέρου, αναφωνεί " Πεθαίνω τόσο άσχημα, γιατί έζησα τόσο άσχημα"  και στις τελευταίες μόνο μέρες της ζωής του γνωρίζει τη γενναιοδωρία, τη μεγαλοψυχία και τη καλοσύνη που δεν είχε γνωρίσει ως τότε. Σε αυτό το σημείο, θέλω να τονίσω, ότι το νόημα του άρθρου δεν συνοψίζεται στον τρόπο που μπορεί να πεθάνει κάποιος άνθρωπος. Δεν σημαίνει δηλαδή, ότι  όσο πιο άγριος είναι ο θάνατος,  τόσο πιο άσχημα έζησε. Το νόημα είναι ότι, όλοι μας μόλις διαισθανθούμε το θάνατο μας να πλησιάζει, μόνο τότε ξεκινάμε να ζούμε πραγματικά. Ο παγκοσμίου φήμης ψυχίατρος-ψυχοθεραπευτής Ίρβιν Γιάλομ, βάζει τους ασθενείς του να τραβήξουν μια ίσια γραμμή, με αρχή τη γέννηση τους και τέλος το θάνατο τους και τους ζητάει να τονίσουν το σημείο στο οποίο βρίσκονται τώρα. Με αυτό το τρόπο τους αναγκάζει να συνειδητοποιήσουν πόσος χρόνος τους απομένει και τι θέλουν να κάνουν με αυτόν.Καθημερινά μπορούμε να έρθουμε σε επαφή με γεγονότα τέτοιου είδους. Όταν φύγουν τα παιδιά από το σπίτι, όταν πεθάνει ο σύντροφος μας, όταν χάσουμε τους γονείς μας, όταν αρρωστήσει ένα πολύ αγαπημένο πρόσωπο, τότε μόνο αντιλαμβανόμαστε την αξία της ύπαρξης μας και την μη αιωνιότητα μας. Πόσο σημαντικό είναι λοιπόν να συμφιλιωθούμε με την ιδέα του θανάτου, παρά να τη φοβόμαστε και να τη θεωρούμε πολύ μακρινή σε σχέση με εμάς; Όταν κάποιος χάνεται, κατά την πίστη μου, χάνεται η συνειδητότητα του, μηδενίζεται και γυρνάει από εκεί που προήλθε, από το τίποτα. Πριν γεννηθεί ένας άνθρωπος δεν υπήρχε τίποτα για αυτόν και το ίδιο γίνεται και όταν χαθεί. Δεν υπάρχουν επόμενες ζωές ή προηγούμενες, για αυτό ας μην αφήνουμε εκκρεμότητες και ας γευτούμε αυτό που λέγεται ζωή με όλες μας τις αισθήσεις. 
Ο τρόπος είναι απλός. Ας δουλέψουμε σε επαγγέλματα που φτιάχτηκαν για εμάς, ώστε να ξυπνάμε κάθε πρωί με χαρά για να πάμε και όχι σε δουλειές που απλώς προέκυψαν και μας καταπιέζουν. Ας φτιάξουμε τη προσωπική μας ζωή, μέσω των δικών μας επιλογών και όχι κάποιων ασυνείδητων εγκεφαλικών προτύπων που μας πέρασαν όταν ήμασταν παιδιά. Ας γελάσουμε με τη ψυχή μας, παρέα με ανθρώπους αγαπημένους. Ας διαφωνήσουμε με πάθος και ας κλάψουμε τόσο πολύ μέχρι να στερέψουμε από δάκρυα. Αυτή είναι η ζωή και είναι τώρα.


Καλή συνέχεια!