Επιλογή συντρόφου!

Πόση δύσκολη αυτή η απόφαση; Είναι τελικά όντως απόφαση ή αποφασίζει κάποιος άλλος για εμάς; Ας πούμε για παράδειγμα η καρδιά, και εμείς τυφλά την ακολουθούμε;

Νομίζω οτι με αυτό το θέμα έχουμε καταπιαστεί όλοι μας. Ερωτεύτηκα, μα με πλήγωσε, με άφησε για μια άλλη ή τελικά δεν έχουμε κανένα κοινό. Πώς όμως αρχικά επιλέγουμε αυτόν το σύντροφο; Γιατί εξ αρχής είμαστε μαζί του αφού το ένστικτο μας και η φωνή μέσα μας, μας έλεγε να μην προχωρήσουμε; Τί είναι αυτο που μας έκανε να θέλουμε να συνεχίσουμε τη σχέση, ενώ βλέπαμε οτι δεν πάει τίποτα μα τίποτα καλά;

Οι περιπτώσεις πολλές και διαφορετικές, μα οι περισσότερες έχουν ένα κοινό στοιχείο. Την ανασφάλεια. 

Και ας πιάσουμε το θέμα απο την αρχή. Πότε ξεκινήσαμε τη σχέση. Αν μια σχέση ξεκινήσει απο έναν άνθρωπο μισό και σακαταμένο, περιμένοντας απο έναν άλλον να τον γιατρέψει τότε ίσως έχουμε περισσότερες πιθανότητες να αποτύχουμε απο το να πετύχουμε. Φωνάζουμε ότι πονάμε και θέλουμε έναν απο μηχανής Θεό, να μας διορθώσει. Δεν είναι απίθανο να συμβεί και πολλές φορές όλα πάνε πολύ καλά. Μα υπάρχει μεγάλη περίπτωση να πιαστούμε απο ένα ανίκανο χέρι να μας κρατήσει και τελικά να μας ρίξει ακόμα πιο βαθιά στη θλίψη. Όταν πονάμε, μπορεί να κάνουμε λάθος επιλογές. Δεν είμαστε νηφάλιοι και δεν βλέπουμε καθαρά. Βιαζόμαστε να γιατρευτούμε, τα δίνουμε όλα για μια καλύτερη μέρα, ελπίζουμε στο απίθανο και στο λευκό, δεν αντέχουμε άλλο τη βροχή ή το μαύρο και τελικά ενδίδουμε. Όλα θα πάνε καλά, λέμε απο μέσα μας, και αν τώρα δεν ταιριάζουμε τόσο, θα ταιριάξουμε αργότερα, θα το βρούμε στη πορεία, τα παιδιά θα μας φέρουν κοντά, όλα θα είναι όμορφα! Δεν θέλουμε με τίποτα να πιστέψουμε πως για μια ακόμα φορά δεν πέτυχε ούτε αυτή  η σχέση μας. Όχι δεν είναι αλήθεια, λέμε μέσα μας, είναι στο  μυαλό μου, βρίσκουμε δικαιολογίες κάθε λογής και περνάνε και άλλα χρόνια. Μα θα πετύχει θα δείς, απλά δώστε μας  λίγο χρόνο, θα έρθει στα μέτρα μου, θα αλλάξει, δεν αντέχω να ξεκινήσω απο την αρχή, δεν αντέχω τη μοναξιά, θέλω να ανήκω στους πολλούς. Τραβάμε λοιπόν αυτή τη σχέση, απο τα μαλλιά και βλέπουμε αυτό που είχαμε δεί στην αρχή. Ότι τίποτα δεν άλλαξε, τίποτα δεν άνθισε, ίσως γιατί ήταν μαραμένο απο νωρίς, ίσως γιατί ήταν κάτι περιστασιακό ή επιφανειακό, μα εμείς δεν θέλαμε να το διαρκρίνουμε. Η ανασφάλεια μας, ήταν μεγάλη, θέλαμε μια συντροφιά, την αγάπη και την θαλπωρή του νοιαξίματος. Τελικά τώρα νιώθουμε ακόμα πιο μόνοι, είμαστε μαζί μα είμαστε ξένοι, η απόρριψη είναι ολοφάνερη και δεν κρύβεται, κάθε μέρα την αντιμετωπίζουμε ξανά και ξανά.Ο πόνος τώρα είναι ακόμα μεγαλύτερος, πιο τρομακτικός, μας κατασπαράζει και μας δίχνει κάθε μέρα το λάθος της βιαστικής μας επιλογής. Το πληρώνουμε συνεχώς, δεν υπάρχει λύση, τελικά αυτο που απέφυγε κανείς τότε, δηλαδή την μάχη με τον εαυτό του και την επούλωση των δικών του τραυμάτων, θα αναγκαστεί να το κάνει τώρα. Δεν υπάρχουν πια περιθώρια, κανείς δεν μπόρεσε να με γιατρέψει, μόνο εγώ μπορώ!

Θα είμαι απο μόνη μου ευτυχισμένη! Μα δεν έχω μάθει πώς; Ήρθε ο καιρός να μάθεις να μην αφήνεις τους άλλους να σε επηρεάζουν αλλά να είσαι εσύ η πηγή της ευεξίας σου! Και αν βρεθεί κάποιος στο δρόμο σου με την ίδια γαλήνη, το σύμπαν θα σας φέρει πιο κοντά, θα σας δείξει το δρόμο και θα σας πεί τώρα ναι...είναι η στιγμή!