Αυτοβιογραφία

Γεννήθηκα το 1986, μια χιονισμένη νύχτα του Δεκέμβρη. Οι γονείς μου, κατάγονται και οι 2 από ένα χωριό της Ρόδου, τον Έμπωνα και με αντιμετώπισαν σαν ένα θαύμα που ήρθε να ομορφύνει τη ζωή τους. Η γέννηση μου, μετά από 7 χρόνια γάμου, έφερε το χαμόγελο στην οικογένεια και εγώ μεγάλωσα με περισσευούμενη την αγάπη. Γύρω στην Ε΄ δημοτικού, αφήσαμε το μικρό χωριό μας για να ζήσουμε στη πόλη. Ο αδερφός μου, γεννήθηκε και αυτός σαν από θαύμα, απρόσμενα και μετά 12 χρόνια από τον δικό μου ερχομό. Μερικές φορές μου άρεσε να παίρνω τον ρόλο της μικρής μαμάς και τον φρόντιζα όσο καλύτερα θα μπορούσε ένα 12χρονο κορίτσι. Τα χρόνια πέρασαν και εγώ βρέθηκα φοιτήτρια στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών στο τμήμα της Νοσηλευτικής. Δεν πιστεύω, πως ήταν τυχαία η επιλογή μου να ασχοληθώ με την υγεία, μιας και όσο ήμουν μικρή, είχα αρρωστήσει σοβαρά και είχα νοσηλευτεί για αρκετό καιρό στο Νοσοκομείο. Δεν άργησα να εξασκήσω το επάγγελμα, διότι αμέσως μετά την αποφοίτηση μου εργάστηκα σε Ιδιωτική Κλινική στη ΜΕΘ και αργότερα στο Δημόσιο Νοσοκομείο της Ρόδου στον Χειρουργικό τομέα για επτά έτη. Έκανα το μεταπτυχιακό μου στη Διοίκηση Μονάδων Υγείας και αποφοίτησα από την ΑΣΠΑΙΤΕ και το τμήμα Νηπιαγωγών του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Λόγω αυτών των σπουδών, μετακινήθηκα στην εκπαίδευση και από το 2014 έως και σήμερα εργάζομαι στο Δ.ΙΕΚ του Νοσοκομείου, ως εκπαιδεύτρια στους σπουδαστές της Νοσηλευτικής. Είμαι  πολύ γεμάτη στα επαγγελματικά μου και νιώθω χαρούμενη κάθε πρωί πριν πάω στη δουλειά, κάτι το οποίο θεωρώ ευλογία να σου συμβαίνει. Τα πιο μαύρα μου χρόνια ήρθαν, όταν αρρώστησε ο πατέρας μου. Έφυγε από τη ζωή από την επάρατο νόσο, και τα σημάδια είναι ανεξίτηλα. Ήταν ο πιο καλός, αξιοπρεπής και περήφανος μπαμπάς του κόσμου. Θυμάμαι πλέον, μόνο τα καλά και έχουμε μια δική μας προσωπική επικοινωνία πολύ ουσιαστική, ακόμα και αν αυτό το πλησίασμα γίνεται με έναν ιδιαίτερο τρόπο.